67P Kuyruklu Yıldızı

67P Kuyruklu Yıldızı 1969'da keşfedildi ve adını iki kâşifinden aldı.

67P'nin iki loblu çekirdeği genellikle plastik bir ördeğe benzetilir.

Rosetta 2014'te 67P'ye ulaştı ve bir kuyruklu yıldızın yörüngesine giren ilk uzay aracı oldu.

Philae iniş aracı, 2014 yılında bir kuyruklu yıldız yüzeyine yapılan ilk inişi gerçekleştirdi.

Philae yüzeye ilk temasından sonra sekti ve sonunda gölgeli bir noktaya yerleşti.

Rosetta, aktivitedeki değişimleri gözlemlemek için 2015 günberisi boyunca 67P'yi takip etti.

67P; uçurumlar, çukurlar ve tozlu bölgeler içeren son derece karmaşık bir araziye sahiptir.

Jüpiter ile yaşanan yakın bir karşılaşma, 67P'nin yörüngesini geçmişte önemli ölçüde değiştirdi.

Rosetta, görevini 2016 yılında kuyruklu yıldız yüzeyine kontrollü bir iniş yaparak tamamladı.

Gaz çıkışı küçük itme kuvvetleri üretir, bu nedenle 67P'nin dönüşü aktivitesine bağlı olarak değişir.

Çekirdek, bir kuyruklu yıldızın katı gövdesidir ve esas olarak buz, toz ve kaya karışımından oluşur.

Güneş'in yakınında, kuyruklu yıldız buzu doğrudan gaza süblimleşebilir ve beraberinde tozu da sürükleyebilir.

Çekirdeğin etrafındaki dağınık gaz ve toz örtüsüne koma denir.

Güneş rüzgârı iyon kuyruğunu etkileyerek kabaca Güneş'in aksi yönüne doğru yönlendirir.

Toz kuyruğundaki parçacıklar kendi yörüngelerini izler, bu da genellikle kavisli bir kuyruk oluşturur.

Bir kuyruklu yıldızın kuyruğu Güneş'ten uzaklaşırken öne doğru da yönelebilir; hareket yönünün arkasında sürüklenen bir egzoz dumanı değildir.

Bir kuyruklu yıldızın koması çekirdeğinden katbekat büyük olabilir; fotoğraftaki parlak bulut katı cismin boyutuyla aynı değildir.

Dünya bir kuyruklu yıldızın bıraktığı enkaz akıntısından geçtiğinde meteor yağmurları meydana gelebilir.

Meteor, küçük bir parçacığın atmosfere girmesiyle oluşan ışık olayıdır, kayan bir yıldız değildir.

Geri dönen kuyruklu yıldızların çoğu yine de gözlem için bir teleskop gerektirir.

Bir kuyruklu yıldızın parlaklığı, sadece Dünya'ya olan uzaklığına değil, aktivite seviyesine de bağlıdır.

Kısa periyotlu kuyruklu yıldızların yörünge periyotları genellikle 200 yıldan kısadır.

Birçok uzun periyotlu kuyruklu yıldız yörüngesi, uzak Oort Bulutu kökenine işaret eder.

Kuyruklu yıldızlar erken Güneş Sistemi maddelerini korur ve gezegen oluşumunu incelememize yardımcı olur.

Kuyruklu yıldızlar genellikle günberide daha hızlı, günötede ise daha yavaş hareket eder.

Gezegenlerin kütleçekimi, özellikle de Jüpiter'inki, kuyruklu yıldız yörüngelerini değiştirebilir ve bazen çekirdeklerini parçalayabilir.

Kuyruklu yıldızların gaz püskürmeleri küçük tepki kuvvetleri uygular; kesin tahminlerin bu etkiyi hesaba katması gerekir.

Yörünge elemanları bir referans zamanına (epoğa) karşılık gelir; ihmal edilen pertürbasyonlar zamanla birikebilir.

Bir kuyruklu yıldız adlandırmasındaki P harfi periyodik olduğunu gösterir; C ise genellikle kısa periyotlu olmayan kuyruklu yıldızlar için kullanılır.

Koyu renkli toz genellikle kuyruklu yıldız çekirdeklerini kaplar; buz içermeleri yüzeylerinin kar beyazı olduğu anlamına gelmez.