Komeet van Halley

De komeet van Halley was de eerste komeet waarvan werd vastgesteld dat hij periodiek terugkeert.

Edmond Halley vergeleek historische waarnemingen en leidde af dat het om dezelfde komeet ging.

De komeet van Halley passeerde zijn perihelium voor het laatst in 1986.

De komeet van Halley keert naar verwachting in 2061 terug nabij zijn perihelium.

De komeet van Halley beweegt retrograde om de Zon, tegengesteld aan de meeste planeten.

Giotto fotografeerde in 1986 de kern van Halley van dichtbij.

De kern van Halley is onregelmatig en zeer donker, geen heldere bal van ijs.

De meteorenzwerm Eta-Aquariïden is afkomstig van puin achtergelaten door de komeet van Halley.

Ook de meteorenzwerm de Orioniden is afkomstig uit de puinstroom van Halley.

De omloop van de komeet van Halley duurt ongeveer 76 jaar, variërend onder invloed van planetaire zwaartekracht.

De kern is het vaste lichaam van een komeet, hoofdzakelijk bestaande uit een mengsel van ijs, stof en gesteente.

Dicht bij de Zon kan komeetijs direct sublimeren tot gas en stof met zich meevoeren.

De diffuse wolk van gas en stof rond de kern wordt de coma genoemd.

De ionenstaart wordt beïnvloed door de zonnewind en wijst ruwweg van de Zon vandaan.

Deeltjes in de stofstaart volgen hun eigen banen, waardoor vaak een gekromde staart ontstaat.

De staart van een komeet kan naar voren wijzen als hij van de Zon weg beweegt; het is geen uitlaatspoor dat achter de beweging aan sleept.

Een coma kan vele malen groter zijn dan de kern; de heldere wolk op een foto is niet de omvang van het vaste lichaam.

Meteorenzwermen kunnen optreden wanneer de Aarde door het puinspoor trekt dat een komeet heeft achtergelaten.

Een meteoor is een lichtverschijnsel dat ontstaat wanneer een klein deeltje de atmosfeer binnendringt, geen vallende ster.

De meeste terugkerende kometen vereisen nog steeds een telescoop om te kunnen worden waargenomen.

De helderheid van een komeet hangt af van haar activiteit, niet enkel van de afstand tot de Aarde.

Kortperiodieke kometen hebben over het algemeen een omlooptijd van minder dan 200 jaar.

Veel banen van langperiodieke kometen wijzen op een oorsprong in de verre Oortwolk.

Kometen bewaren oermateriaal uit het vroege zonnestelsel en helpen ons planeetvorming te bestuderen.

Kometen bewegen over het algemeen sneller in het perihelium en langzamer in het aphelium.

De zwaartekracht van planeten, met name van Jupiter, kan komeetbanen veranderen en soms hun kernen uiteenrijten.

Gasfonteinen van kometen oefenen kleine reactiekrachten uit waarmee nauwkeurige voorspellingen rekening moeten houden.

Baanparameters gelden voor een specifieke epoche; verwaarloosde storingen kunnen zich in de loop van de tijd opstapelen.

De letter P in een kometennaam staat voor periodiek; C wordt veelal gebruikt voor kometen die niet kortperiodiek zijn.

Donker stof bedekt vaak de kern van kometen; de aanwezigheid van ijs betekent niet dat hun oppervlak sneeuwwit is.