Komeet 67P

Komeet 67P werd ontdekt in 1969 en is vernoemd naar haar twee ontdekkers.

De tweelobbige kern van komeet 67P wordt vaak vergeleken met een badeendje.

Rosetta bereikte 67P in 2014 en werd het eerste ruimtevaartuig dat in een baan rond een komeet kwam.

Philae voerde in 2014 de allereerste landing op het oppervlak van een komeet uit.

Philae stuiterde na het eerste contact met het oppervlak en kwam uiteindelijk in de schaduw tot stilstand.

Rosetta volgde 67P door zijn perihelium in 2015 om veranderingen in activiteit waar te nemen.

67P heeft kliffen, putten en met stof bedekte gebieden, wat zorgt voor een complex terrein.

Een nauwe ontmoeting met Jupiter veranderde de baan van 67P aanzienlijk.

Rosetta beëindigde haar missie in 2016 met een gecontroleerde afdaling naar het komeetoppervlak.

Uitgassing oefent kleine reactiekrachten uit, waardoor de rotatie van 67P verandert met haar activiteit.

De kern is het vaste lichaam van een komeet, hoofdzakelijk bestaande uit een mengsel van ijs, stof en gesteente.

Dicht bij de Zon kan komeetijs direct sublimeren tot gas en stof met zich meevoeren.

De diffuse wolk van gas en stof rond de kern wordt de coma genoemd.

De ionenstaart wordt beïnvloed door de zonnewind en wijst ruwweg van de Zon vandaan.

Deeltjes in de stofstaart volgen hun eigen banen, waardoor vaak een gekromde staart ontstaat.

De staart van een komeet kan naar voren wijzen als hij van de Zon weg beweegt; het is geen uitlaatspoor dat achter de beweging aan sleept.

Een coma kan vele malen groter zijn dan de kern; de heldere wolk op een foto is niet de omvang van het vaste lichaam.

Meteorenzwermen kunnen optreden wanneer de Aarde door het puinspoor trekt dat een komeet heeft achtergelaten.

Een meteoor is een lichtverschijnsel dat ontstaat wanneer een klein deeltje de atmosfeer binnendringt, geen vallende ster.

De meeste terugkerende kometen vereisen nog steeds een telescoop om te kunnen worden waargenomen.

De helderheid van een komeet hangt af van haar activiteit, niet enkel van de afstand tot de Aarde.

Kortperiodieke kometen hebben over het algemeen een omlooptijd van minder dan 200 jaar.

Veel banen van langperiodieke kometen wijzen op een oorsprong in de verre Oortwolk.

Kometen bewaren oermateriaal uit het vroege zonnestelsel en helpen ons planeetvorming te bestuderen.

Kometen bewegen over het algemeen sneller in het perihelium en langzamer in het aphelium.

De zwaartekracht van planeten, met name van Jupiter, kan komeetbanen veranderen en soms hun kernen uiteenrijten.

Gasfonteinen van kometen oefenen kleine reactiekrachten uit waarmee nauwkeurige voorspellingen rekening moeten houden.

Baanparameters gelden voor een specifieke epoche; verwaarloosde storingen kunnen zich in de loop van de tijd opstapelen.

De letter P in een kometennaam staat voor periodiek; C wordt veelal gebruikt voor kometen die niet kortperiodiek zijn.

Donker stof bedekt vaak de kern van kometen; de aanwezigheid van ijs betekent niet dat hun oppervlak sneeuwwit is.