Mercurius

Mercurius staat het dichtst bij de Zon, maar is niet de heetste planeet; de dichte atmosfeer van Venus kent een veel sterker broeikaseffect.

Waterijs overleeft in sommige permanent beschaduwde kraters nabij de polen van Mercurius.

Mercurius heeft vrijwel geen warmtevasthoudende atmosfeer, waardoor dag- en nachttemperaturen enorm verschillen.

De ijzeren kern van Mercurius beslaat een groot deel van zijn volume, wat belangrijke aanwijzingen geeft over planeetvorming.

Lange steilranden op Mercurius getuigen van het afkoelen en inkrimpen van de planeet.

Caloris Planitia is een van de meest opvallende grote inslagbekkens op Mercurius.

MESSENGER werd in 2011 het eerste ruimtevaartuig dat in een baan rond Mercurius kwam.

Mercurius heeft geen natuurlijke manen of planetaire ringen.

Mercurius draait ongeveer drie keer om zijn as voor elke twee omlopen om de Zon, een 3:2 spin-baanresonantie.

Van middag tot middag op Mercurius duurt ongeveer 176 aardse dagen, langer dan zijn eigen jaar.

Bij de gemiddelde afstand doet het zonlicht er ongeveer 3.2 minuten over om Mercurius te bereiken.

Een jaar op Mercurius duurt ongeveer 0.24 aardse jaren.

Mercurius heeft een siderische rotatieperiode van ongeveer 1407.5 uur.

Volgens de baanparameters van deze site bevindt Mercurius zich in het perihelium op ongeveer 0.31 AU van de Zon.

Volgens de baanparameters van deze site bevindt Mercurius zich in het aphelium op ongeveer 0.47 AU van de Zon.

Een schatting op basis van een cirkelbaan op de gemiddelde afstand geeft Mercurius een snelheid van circa 47.9 km/s; de werkelijke snelheid varieert langs de baan.

De Zon bevindt zich in een brandpunt van een elliptische baan, niet in het geometrische middelpunt.

Langs een gegeven elliptische baan beweegt een hemellichaam dichter bij de Zon over het algemeen sneller.

Een excentriciteit van nul is een cirkel; naarmate deze dichter bij één komt, wordt de ellips langgerekter.

Een siderische dag gebruikt verre sterren als referentie; een zonnedag meet de terugkeer van de Zon naar dezelfde meridiaan.

Een glooiingshoek vereist een referentievlak; planeetbanen gebruiken vaak het baanvlak van de Aarde.

Het zonnestelsel is geen statische platte schijf: planeten bewegen boven en onder het referentievlak.

Mercurius heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 4,879.4 km, tweemaal de gemiddelde straal.

Uitgaande van een bolvorm heeft Mercurius een equatoriale omtrek van ongeveer 15,329 km.

Mercurius heeft een gemiddelde straal van ongeveer 0.38 maal die van de Aarde.

Op basis van de gemiddelde straal heeft Mercurius een volume van ongeveer 0.0562 maal dat van de Aarde.

De ashelling bepaalt hoe zonlicht verschillende breedtegraden bereikt en is de belangrijkste oorzaak van seizoenen.

Het zichtbare licht van planeten dat we met het blote oog zien, is voornamelijk weerkaatst zonlicht.

Massa en straal bepalen samen de oppervlaktezwaartekracht; een groter hemellichaam heeft niet per se meer zwaartekracht.

Een telescoop toont een hemellichaam zoals het was toen het licht vertrok; een grotere afstand betekent een langere reistijd van het licht.