Saturnus

De ringen van Saturnus bestaan uit talloze onafhankelijk cirkelende deeltjes, voornamelijk waterijs.

Hoewel de ringen van Saturnus een enorme breedte beslaan, zijn ze in verticale richting uiterst dun.

De Cassini-scheiding is een opvallende opening in de ringen van Saturnus, maar is niet geheel leeg.

IJsdeeltjes uit Enceladus vullen voortdurend de vage E-ring van Saturnus aan.

Saturnus kent seizoenen; de schijnbare kanteling van zijn ringen vanaf de Aarde verandert langs zijn baan.

De gemiddelde dichtheid van Saturnus is lager dan die van water, al bestaat er geen badkuip die hem zou kunnen bevatten.

De noordpool van Saturnus heeft een beroemd hexagonaal atmosferisch stromingspatroon.

De snelle rotatie van Saturnus veroorzaakt een uitgesproken afplatting aan de polen en uitstulping bij de evenaar.

Cassini kwam in 2004 in een baan om Saturnus en bestudeerde het stelsel tot 2017.

Huygens daalde in 2005 door de dichte atmosfeer af en landde op het oppervlak van Titan.

Saturnus heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 116,464 km, tweemaal de gemiddelde straal.

Uitgaande van een bolvorm heeft Saturnus een equatoriale omtrek van ongeveer 365,882 km.

Saturnus heeft een gemiddelde straal van ongeveer 9.14 maal die van de Aarde.

Op basis van de gemiddelde straal heeft Saturnus een volume van ongeveer 764 maal dat van de Aarde.

Bij de gemiddelde afstand doet het zonlicht er ongeveer 79.3 minuten over om Saturnus te bereiken.

Een jaar op Saturnus duurt ongeveer 29.46 aardse jaren.

Saturnus heeft een siderische rotatieperiode van ongeveer 10.7 uur.

Volgens de baanparameters van deze site bevindt Saturnus zich in het perihelium op ongeveer 9.02 AU van de Zon.

Volgens de baanparameters van deze site bevindt Saturnus zich in het aphelium op ongeveer 10.05 AU van de Zon.

Een schatting op basis van een cirkelbaan op de gemiddelde afstand geeft Saturnus een snelheid van circa 9.6 km/s; de werkelijke snelheid varieert langs de baan.

De Zon bevindt zich in een brandpunt van een elliptische baan, niet in het geometrische middelpunt.

Langs een gegeven elliptische baan beweegt een hemellichaam dichter bij de Zon over het algemeen sneller.

Een excentriciteit van nul is een cirkel; naarmate deze dichter bij één komt, wordt de ellips langgerekter.

Een siderische dag gebruikt verre sterren als referentie; een zonnedag meet de terugkeer van de Zon naar dezelfde meridiaan.

De ashelling bepaalt hoe zonlicht verschillende breedtegraden bereikt en is de belangrijkste oorzaak van seizoenen.

Het zichtbare licht van planeten dat we met het blote oog zien, is voornamelijk weerkaatst zonlicht.

Een glooiingshoek vereist een referentievlak; planeetbanen gebruiken vaak het baanvlak van de Aarde.

Massa en straal bepalen samen de oppervlaktezwaartekracht; een groter hemellichaam heeft niet per se meer zwaartekracht.

Het zonnestelsel is geen statische platte schijf: planeten bewegen boven en onder het referentievlak.

Een telescoop toont een hemellichaam zoals het was toen het licht vertrok; een grotere afstand betekent een langere reistijd van het licht.